آیا کسی از پکن این وبلاگ را می‏خواند یک جواب به ما بدهد؟

عجب حس بدی است شمردن مدالهای چین و تماشای دروکردن مدالهای شنا، توسط فلپس آمریکایی. معلوم نیست بر سر کاروان ورزشی ایران چه آمده که اینطور ناتوان از مدال گرفتن، یکی پس از دیگری شکست می خورند. قبل از بازیها تنها به مدال طلای حمید سوریان در فرنگی و احسان حدادی در پرتاب دیسک امید داشتم اما با حذف این دو قهرمان جهان، به هیچ کس برای کسب مدال طلا امیدی ندارم.

معلوم نیست آنجا بر سر ورزشکاران ایرانی چه آمده است. ایکاش یک خبرنگار در یک وبلاگ از اوضاع کاروان می نوشت و اینکه چرا شرایط روحی ورزشکاران ایرانی تا این اندازه خراب است. صداوسیما که یک ایل خبرنگار به پکن فرستاده هم در اطلاع رسانی کوتاهی می کند. در روزهای گذشته به غیر از خبرهایی که از شبکه های خارجی دریافت می شود، گزارشی از حاشیه و تمرینات ایرانیان تهیه نمی شود. بر روی خروجی خبرگزاریها نیز خبری از کاروان ایران نیست و تنها در اخباری کوتاه نتایج ورزشکاران ایرانی ذکر می شود.

قبل از المپیک برای تهیه یک گزارش به اکادمی ملی تنیس روی میز رفتم و در آنجا متوجه شدم که سرمربی تیم ملی پینگ پنگ به پکن نمی رود و به جای ایشان دبیر فدراسیون راهی المپیک شده است. در خبری هم خواندم که کاروان ایران تنها یک ماساژور در المپیک دارد. حال این سوال مطرح می شود که به جای ماساژور، فیزیوتراپ و مربی چه کسانی همراه کاروان ایران به المپیک رفته اند و آنجا چه می کنند؟

هنگامی که ورزشکاران ایرانی مسابقه می دهند در بسیاری از موارد صدای تماشاگران ایرانی شنیده نمی شود و معلوم نیست که تماشاگران ایرانی کجا هستند؟ به نظر شما آیا تماشای والیبال ساحلی و شنای زنان را به تشویق ملی پوشان ایرانی ترجیح داده اند؟ یا مسئولان ایرانی زمینه را تهیه بلیط مسابقات فراهم نکرده اند؟دبیر کمیته ملی المپیک گفته 8 میلیارد تومان هزینه ورزشکاران ایرانی شده است به نظر شما ثمره این هزینه میلیاردی، کسب حتی یک مدال هم نیست؟

روانشناس برای ترمیم روحیه
ورزشکاران ایرانی

پخش اخبار توزيع مدالها از صداوسيما به صورت كمرنگ

شسكت مطلق

روانشناس كاروان ورزشي ايران

تماشاگران ايراني در پكن عليه كفاشيان شعار دادند