من اينطور فكر مي‌كنم: وقتي يه سايت خبري مثل بي‌بي‌سي‌ به ندرت تيتر‌هاي بيش از 5 كلمه داره، همه اين مسئله رو به ظرفت بالاي زبان انگليسي نسبت مي‌دن و معتقدند كه زبان فارسي اينقدر براي كوتاه‌نويسي كشش نداره. خوب حالا دو تا سؤال مطرح ميشه. يكي اينكه مثال خوبي زدي وقتي ميشه يه تيتر نزديك به سي كلمه‌اي رو در هفت هشت كلمه نوشت چرا اصرار به بلندنويسي داريم؟ دوم اينكه منسوخ شدن استفاده از روتيتر به كنار، مگه اصل نوشتن براي وب اين نيست كه تيتر بايد كليك‌خور باشه و نه اينكه بخواد همه عناصر خبر را جواب بده؟ آخر هم اينكه دكتر شكرخواه در كتاب خبر از يه روزنامه استراليايي اسم مي‌برن كه در يه قرارداد نانوشته حداكثر كلمات ليد رو دوازده كلمه مي‌دونه. به نظر شما سي كلمه حتي براي ليد هم بلند نيست؟ چه برسه به تيتر و رو تيتر.

اكثر خبرگزاري هاي ايراني از اين مشكلات دارند حالا ايسنا كه مثلا يكي از بهترين نمونه هاست باز هم اشكالات اين جوري را مي شه تحمل كرد ولي چندين بار پيش آمده كه اصل خبر يك اشكال اساسي داشته مثلا يادمه يكبار ايسنا خبر داده بود كه يك فيلم مستند قراره ساعته 14 از شبكه اول سيما پخش شود!!
(حتما يادشان رفته بود كه اون ساعت اخبار سراسري پخش مي شود)