میم مثل مادر

کمتر دیده ام در اطرافم کسی از سینمای ملاقلی پور خوشش بیاید. شاید به خاطر این است که او ذاتا آدم نچسبی است و همیشه با منتقدان رابطه خوبی نداشته است. اما من از فیلم سفر به چذابه از سینمای ملاقلی پور خوشم آمد. از هیوا، از نسل سوخته و حالا میم مثل مادر

در سینمای ملاقلی پور یک جور زبری و استحکاک با وضعیت موجود است. در فیلمهایش عصبیت خودش هم دیده می شود. در میم مثل مادر هم او همینطور بود. عصبانیتش را فریاد زد. اگر چه به قول خودش در این فیلم محتاط تر شده بود، اما ایکاش ملاقلی پور بی پروا باشد و به سیم آخر بزند. آنوقت فیلمهایش جذاب و دیدنی می شود.

میم مثل مادر مرامنامه مادران است، مادرانی که در اطراف ما فراوان وجود دارند، از خود می گذرند تا بچه هایشان به جایی برساند. اما میم مثل مادر انقدرها دردناک نبود که عده ای در سینما پس بیفتند. البته همیشه همینطور بوده سینمای ملاقلی پور حد وسط ندارد یا یک عده را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد یا یک عده را متنفر می کند.