مردمی که من می شناسم

سرانجام بعد از مدتها نشستم و یک فیلم دیدم. People I Know(مردمی که من می شناسم) محصول سال 2002 که نام آل پاچینو برای دیدن این فیلم کافی است. آل پاچینو روزنامه نگاری است و بانی یک انجمن خیریه. در یک سکانس به خوبی نقش یک معتاد را ایفا می کند و شاید همان سکانس نقطه اوج فیلم باشد.

اما به گمانم فیلنامه خیلی بهتر از اینها می توانست از کار درآید. فیلم خیلی پیچیده شده در حالی که مفهوم ساده ای را می خواهد به تماشاگر انتقال دهد. این فیلم می خواهد بگوید در یک جاهایی "زیاد دانستن" اصلا خوب نیست و باعث دردسر و گاهی مرگ انسان می شود. بنابراین یک روزنامه نگار باید مواظب باشد و لزوما زیاد دانستن از روابط پشت پرده به معنی خوب بودن یک روزنامه نگار نیست.

دانیل آلگرانت کارگردان در پشت شهر سیاه نیویورک، روابط پیچیده و پشت پرده مردان سیاست و مذهب را نشان می دهد و اینکه این روابط تا چه اندازه در قدرت و حکومت تاثیرگذار هستند.

نقد فیلم مردمی که من می شناسم