تا كي بايد جزوه هاي پوسيده را تحمل كنيم؟

در زدم، اجازه گرفتم و وارد كلاس شدم. دانشجويي داشت در مورد نظريات سيستمي(يك همچين چيزهايي بود فكر كنم دور و بر سيستم) صحبت مي كرد. سيستم باز را مي گفت و سيستم بسته، لابه لاي حرفهايش به روزنامه اعتماد اشاره مي كرد. مانده بودم چه ربطي دارد، اما حوصله جرو بحث نداشتم. اسلايدشويي به ديوار بود و دانشجو از رو مي‌خواند. به اسلايد نگاه كردم، تاريخ يكي از منابع سخنراني اين دانشجو ده سال پيش از آن بود كه متولد شوم.

كتاب «ما رسانه هستيم» دن گليمور را از كيفم برداشتم و سعي كردم كه آن را بخوانم و حرفهايش را بفهمم. اخرهاي كلاس استاد من را نشانه رفت كه سرت را به كدام كتاب مشغول كردي؟ رمان است؟ پاسخ دادم كه نه كتابي است در حوزه رسانه هاي نوين و فناوري هاي ارتباطي. رويم نشد كه بگويم، حوصله گوش كردن به حرفهايي كه ربطي به رشته ارتباطات ندارد و متعلق به ده سال قبل از تولدم است را ندارم.

شايد زيادي حساسم. دوستانم مي گويند كه دانشگاه تهران و علامه نيز وضعيتي بهتر از اين ندارند. اين موضوعي است كه چند وقتي است مرا اذيت مي كند. تا كي ما بايد از علم روز دنيا عقب باشيم و تا كي دانشگاههاي ما بايد عقب مانده باقي بمانند؟ تا كي اساتيد و دانشگاه ها بايد فكر كنند كه دانشجوها يك سري آدمهاي بيسواد و كم دانش هستند؟ تا كي بايد پول بدهيم و جزوه هاي پوسيده بخوانيم؟ تا كي بايد فخر استاداني را تحمل كنيم كه با علم روز آشنايي ندارند؟ تا كي سرخوردگي هايم ادامه دارد؟ تا كي بايد خودم را به خاطر خوشامد اين و آن سانسور كنم؟ تا كي؟