رسانه‏های محلی عامل وحدت یا دوری از از دولت مرکزی

صحبت کردن به دو زبان کار بسیار سختی است. مثلا یک جمله را به یک زبان بگویید و جمله بعد را به زبان دیگر. این کاری است که ترک زبانهای ایران به راحتی انجام می‏دهند. مثلا اگر بگویید "حالی یاخچیدی" به سرعت می گویند "چخ ممنون" اما اگر بگویید "چه کارها می کنید" به فارسی جوابتان را می دهند و حالا فرض کنید جمله های بلند و طولانی را. البته این با تمرین و ممارست ممکن می شود. بنابراین اصلا سخت نیست و به نظرم انسان می تواند در یک لحظه با چندین زبان صحبت کند(قابل توجه خودم)

حتما متوجه شدید که اصلا زبان ترکی بلد نیستم و در یک محیط ترک زبان در عید امسال سعی کردم که بفهمم چه می‏گویند. تجربه جالبی بود مخصوصا اینکه وقتی بحث‏ها سیاسی و اقتصادی می‏شد، بیشترش را می توانستم حدس بزنم. متاسفانه زبان ترکی با آنکه در بسیاری از استانهای ایران صحبت می شود، اما دیگر پدر و مادرها اصراری ندارند به زبان ترکی و شاید یک جور شرمندگی را هم می شود پشت این ماجرا دید. با ورود کلمات جدید، برگردان نمی‏شود و همانطور از آنها استفاده می‏شود همانند موبایل، اینترنت و کامپیوتر.

نکته دیگر آنکه شبکه های استانی در استانهای ترک زبان باید ترکی صحبت کنند و در استانهای کردزبان کردی، منتها همواره دولت ها می ترسند که زبان عاملی بشود برای وحدت و تجزیه طلبی. در صورتی که به عقیده‏ام اینطور نیست اتفاقا وقتی دولت مرکزی اجازه می‏دهد تا زبان محلی تدریس شود و رسانه‏ها به زبان محلی وجود داشته باشد مردم محلی به دولت علاقه بیشتری پیدا می‏کنند و اعتمادی متقابل شکل می‏گیرد. این بهانه ای شده برای کشور آذربایجان که آذری زبانهای ایران را سرزنش می‏کنند که حکومت مرکزی آزادی شما را گرفته است.

نتیجه‏اش این می شود که در استانهای ترک زبان مردم ماهواره می خرند تا برنامه های آذربایجان شوروی را گوش کنند. راه‏حلش این است که صدا وسیمای ایران برای مقابله با آنها آرام آرام برنامه های محلی به زبانهای ترکی، کردی وعربی پخش کند تا توجه مردم به رسانه های داخلی جلب شود.